Οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Αχαΐα ανέδειξαν ξανά τα κενά της κρατικής μηχανής, καθώς δύναμη της Πυροσβεστικής Πάτρας είχε μετακινηθεί στην Κρήτη τη στιγμή που ξεσπούσαν τα πρώτα μέτωπα. Πρώην υπαρχηγός της Πυροσβεστικής και ο Αντιπεριφερειάρχης Αχαΐας μιλούν στον Νεολόγο για τις ελλείψεις, την ανάγκη πρόληψης και τον γραφειοκρατικό εφιάλτη των αποζημιώσεων.
Του Γιώργου Καρβουνιάρη
Ακόμα ένα καλοκαίρι, η Αχαΐα βρίσκεται στο ίδιο έργο θεατής. Οι καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν την περιοχή, από το μέτωπο του Φλόκα και της Ερατεινής μέχρι τις πλαγιές του Αιγίου και την Αραβανίτσα, αναδεικνύουν ξανά τις χρόνιες παθογένειες της κρατικής μηχανής, τα κενά στον σχεδιασμό της πρόληψης και τις ελλείψεις σε έμψυχο δυναμικό. Πίσω από την τιτάνια προσπάθεια πυροσβεστών και εθελοντών στο πεδίο, αποκαλύπτεται μια παράμετρος που δυσχέρανε περισσότερο την κατάσταση. Τη στιγμή που ξεσπούσαν τα πρώτα επικίνδυνα μέτωπα στην Αχαΐα, σημαντική δύναμη της Πυροσβεστικής Πάτρας είχε ήδη μετακινηθεί εκτός περιφέρειας για να συνδράμει στην κατάσβεση των πυρκαγιών στην Κρήτη. Η αποψίλωση των τοπικών δυνάμεων εν μέσω αντιπυρικής περιόδου επαναφέρει το ερώτημα για την αντοχή του συστήματος και την ανάγκη αναθεώρησης του δόγματος Πολιτικής Προστασίας.
Αποψίλωση δυνάμεων και πυροσβέστες πολλών ταχυτήτων
Την πραγματικότητα αυτή επιβεβαιώνει ο πρώην επιχειρησιακός υπαρχηγός της Πυροσβεστικής και αναπληρωτής γραμματέας του τομέα Πολιτικής Προστασίας του ΠΑΣΟΚ, Διαμαντής Κανελλόπουλος. «Όταν παίρνεις τους πυροσβέστες από το ένα μέρος για να τους πας σε άγνωστα μέρη, στην Κρήτη ή στη Μακεδονία, πόσο μπορούν να προσφέρουν και πόσο να αντέξουν όταν μακριά από την έδρα τους πιάνει φωτιά και στη δική τους περιοχή; Οι συνάδελφοι είναι άνθρωποι, δεν είναι μηχανήματα», τονίζει.
Ο κ. Κανελλόπουλος στέκεται στις μετακινήσεις και τα οργανικά κενά. «Φέτος μετακινήθηκαν από τη Δυτική Ελλάδα αρκετοί στελέχη και τα κενά δεν καλύφθηκαν. Επιπλέον υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα, έχουμε υπαλλήλους πολλών ταχυτήτων. Άλλο ωράριο και καθήκοντα έχει ο μόνιμος, άλλο ο πενταετής, άλλο ο εποχικός. Αν δεν γίνει πλήρης ομογενοποίηση του Σώματος, ώστε όλοι να έχουν τις ίδιες συνθήκες εργασίας, τις ίδιες υποχρεώσεις και τα ίδια δικαιώματα, το πυροσβεστικό σώμα δεν μπορεί να επιτύχει τον σκοπό του».
Ο πρώην υπαρχηγός εστιάζει και στην έλλειψη ουσιαστικής πρόληψης. «Όλοι επικαλούμαστε την κλιματική κρίση, αλλά το δόγμα δεν αλλάζει. Όταν έχουμε ανέμους δέκα και έντεκα μποφόρ, είναι αδύνατο να σβήσει η φωτιά μόνο με την καταστολή. Το βάρος πρέπει να πέσει στην πρόληψη, στους καθαρισμούς των δασών, των δημοσίων χώρων και των αντιπυρικών ζωνών. Έχουν αποδοθεί ποτέ ευθύνες στους αρμόδιους φορείς ή τους δήμους για τη μη συντήρηση; Ποτέ. Όλοι τρέχουμε εκ των υστέρων να σώσουμε ό,τι προλάβουμε. Αν δίναμε στην πρόληψη το ένα τρίτο των πόρων που δίνουμε στην καταστολή, τα αποτελέσματα θα ήταν θεαματικά καλύτερα. Τα εναέρια μέσα δεν σβήνουν τη φωτιά, μειώνουν την ένταση. Η φωτιά πρέπει να πατηθεί στο έδαφος».
Δόθηκε μάχη για να μην φτάσει η φωτιά στην Πάτρα
Ο Αντιπεριφερειάρχης Αχαΐας, Φωκίων Ζαΐμης, περιγράφει τη μάχη που δόθηκε στο πεδίο για να συγκρατηθούν τα μέτωπα. «Έγινε μια τεράστια προσπάθεια στο Αίγιο, στο μέτωπο του Φλόκα και στην Αραβανίτσα. Δώσαμε μάχη να μην περάσει η φωτιά τον ποταμό Φοίνικα και να μην ανέβει στο Παναχαϊκό. Αν ανέβαινε και περνούσε προς το Άνω Σαλμενίκο, την Πιτίτσα και κατέβαινε προς την Πάτρα, οι συνέπειες θα ήταν απρόβλεπτες», αναφέρει ο κ. Ζαΐμης, ευχαριστώντας πυροσβέστες, εθελοντές και στελέχη της Πολιτικής Προστασίας. Για την απουσία μέρους του προσωπικού λόγω Κρήτης, σημειώνει:
«Όταν το σύστημα δοκιμάζεται με ταυτόχρονα μέτωπα σε όλη τη χώρα, οι δυνάμεις πιέζονται στα όριά τους. Ευτυχώς, στη φετινή περίοδο είχαμε άμεση αεροπορική κάλυψη από τα πρώτα λεπτά εκδήλωσης της πυρκαγιάς, με την άμεση ανταπόκριση του Υπουργείου, κι έτσι προλάβαμε τα χειρότερα».
Ο κ. Ζαΐμης υπογραμμίζει την ανάγκη ενίσχυσης των τοπικών υποδομών. «Θέλουμε περισσότερα οχήματα και περισσότερους πυροσβέστες. Απαιτείται η δημιουργία και η πλήρης στελέχωση δεύτερου Πυροσβεστικού Σταθμού στην Πάτρα. Είναι αίτημα που διεκδικούμε μαζί με τους συνδικαλιστές της Πυροσβεστικής και πρέπει να το στηρίξουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις του νομού. Οι εποχικοί πυροσβέστες πρέπει να προσλαμβάνονται νωρίτερα και να εκπαιδεύονται εντατικότερα, διότι οι συνθήκες στο πεδίο προσομοιάζουν με πραγματικό πόλεμο».
Η φετινή εμπειρία στην Αχαΐα καθιστά σαφές ότι η τακτική των μετακινήσεων «μπαλώματος» από περιοχή σε περιοχή εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους. Η θωράκιση του νομού απαιτεί μόνιμες προσλήψεις, δεύτερο Πυροσβεστικό Σταθμό στην Πάτρα, επένδυση στην πρόληψη και απλοποίηση των αποζημιώσεων για τους πληγέντες. Καλή η αυτοθυσία στο πεδίο, όμως χωρίς οργανωμένο σχεδιασμό η Αχαΐα θα συνεχίσει να βρίσκεται στο έλεος κάθε θερμού καλοκαιριού.
Γραφειοκρατικός γολγοθάς για τις αποζημιώσεις των πληγέντων
Πέραν του πύρινου εφιάλτη, οι πληγέντες της Αχαΐας βρίσκονται αντιμέτωποι με το τέλμα της κρατικής αρωγής. Οι πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για σοβαρές ζημιές σε κατοικίες και τεράστιες καταστροφές σε αγροτικές καλλιέργειες, κυρίως σε αμπελώνες σταφίδας και ελαιώνες, με τους αγρότες να μετρούν το κόστος μιας ολόκληρης χρονιάς κόπου. «Η Περιφέρεια ολοκληρώνει τις καταγραφές των ζημιών σε χρόνο ρεκόρ. Το πρόβλημα όμως ξεκινά αμέσως μετά, στο Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας και το Λογιστήριο του Κράτους», στηλιτεύει ο Φωκίων Ζαΐμης. Κατά τον ίδιο, υπάρχουν αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στην έκδοση των Κοινών Υπουργικών Αποφάσεων, καθώς άνθρωποι στη Δυτική Αχαΐα από παλαιότερες πυρκαγιές ακόμα περιμένουν να πληρωθούν, χρόνια ολόκληρα μετά τις καταστροφές που υπέστησαν.
Ο Αντιπεριφερειάρχης ζητά πλήρη ψηφιοποίηση της διαδικασίας μέσω ηλεκτρονικής πλατφόρμας, ώστε ο πολίτης να ανεβάζει ο ίδιος τα δικαιολογητικά του, χωρίς να χρειάζεται να μαζεύονται βουνά από χαρτιά στις αρμόδιες υπηρεσίες , καθυστερώντας ακόμη περισσότερο τις διαδικασίες. Όπως τονίζει χαρακτηριστικά, δεν νοείται μια πληγείσα επιχείρηση να περιμένει δύο ολόκληρα χρόνια για να λάβει την αποζημίωσή της, όταν η οικονομική βοήθεια είναι απολύτως απαραίτητη τους πρώτους τρεις μήνες μετά την καταστροφή, προκειμένου μια επιχείρηση ή μια οικογένεια να μπορέσει να κρατηθεί όρθια και να συνεχίσει, αντί να περιμένει εγκλωβισμένη στη γραφειοκρατία.
* Δημοσιεύτηκε στον “Νεολόγο των Πατρών”
0 Σχόλια