Του Δημήτρη Αλεξόπουλου
Η Πάτρα βρίσκεται στο επίκεντρο του σχολικού εκφοβισµού, µε τον αριθµό των περιστατικών βίας µεταξύ µαθητών να αυξάνεται, διαρκώς.
Από την αρχή της σχολικής χρονιάς έχουν καταγραφεί περισσότερα από 6 σοβαρά περιστατικά µεταξύ µαθητών, µε γονείς και εκπαιδευτικούς να εκφράζουν έντονο προβληµατισµό για την ασφάλεια των παιδιών τους.
Οι καταγγελίες δείχνουν ότι τέτοια φαινόµενα δεν είναι µεµονωµένα, αλλά τείνουν να επαναλαµβάνονται, δηµιουργώντας µόνιµο αίσθηµα ανασφάλειας.
Η Εκπαιδευτική Κοινότητα τονίζει πως η βία στα σχολεία δεν µπορεί να µένει αναπάντητη και αποτελεί ζήτηµα που αφορά το σύνολο της κοινωνίας.
Επίθεση
Στο 12ο Γυµνάσιο, ένταση επικράτησε όταν οµάδα ανηλίκων προκάλεσε επεισόδιο µε συνοµηλίκους τους. Το επεισόδιο διαµόρφωσε κλίµα φόβου και αναστάτωσης, µε µαθητές να δηλώνουν ότι «αισθάνονται απροστάτευτοι ακόµη και κατά την αποχώρησή τους από το σχολείο».
Βία
Στα ΕΠΑΛ, ανησυχητική διάσταση λαµβάνουν οι επιθέσεις σε µαθητές, µε αντικείµενα όπως αυγά, µπουκάλια και πορτοκάλια, ακόµη και αυτοσχέδια πυροτεχνήµατα. Ως απάντηση, οι µαθητές προχώρησαν σε καταλήψεις ζητώντας ουσιαστική παρέµβαση από τις αρµόδιες Αρχές. Η βασική τους απαίτηση είναι η διασφάλιση ενός περιβάλλοντος µάθησης, χωρίς φόβο, µε άµεση λήψη µέτρων προστασίας.
Πρόληψη
Η αντιµετώπιση της βίας µεταξύ µαθητών δεν µπορεί να περιοριστεί σε µέτρα µετά τα περιστατικά. Το κλειδί βρίσκεται στην πρόληψη, µε δράσεις που καλλιεργούν από νωρίς το κλίµα σεβασµού, συνεργασίας και αποδοχής. Σχολικά προγράµµατα αγωγής υγείας, επιµόρφωση εκπαιδευτικών, ουσιαστική παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, αλλά και η ενεργή συµµετοχή γονέων και τοπικής κοινωνίας, συνθέτουν το αναγκαίο πλαίσιο. Η πρόληψη είναι η µόνη στρατηγική που µπορεί να προστατεύσει αποτελεσµατικά τα παιδιά και να διασφαλίσει ότι το σχολείο θα παραµείνει χώρος µάθησης, ασφάλειας και δηµιουργίας.
ΝΙΚΟΛΙΤΣΑ ΛΟΥΒΑΡΗ-Πρόεδρος Ομοσπονδίας Γονέων Δυτικής Ελλάδας
«Στήριξη με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς»
«Η αύξηση περιστατικών σχολικού εκφοβισµού σε σχολεία µάς προκαλεί έντονη ανησυχία. Ο εκφοβισµός δεν είναι παιχνίδι, αλλά σοβαρό κοινωνικό φαινόµενο που τραυµατίζει τα παιδιά και υπονοµεύει την εκπαιδευτική διαδικασία. Απαιτούνται µόνιµες δοµές Ψυχοκοινωνικής στήριξης µε ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, καθώς και δράσεις πρόληψης και ενηµέρωσης για µαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς. Η τοπική κοινωνία και οι αρχές οφείλουν να σταθούν δίπλα στα παιδιά και να στηρίξουν κάθε προσπάθεια. Η προστασία και η ασφάλεια των παιδιών είναι υπόθεση όλων µας»
ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ- Ψυχολόγος / Ψυχοθεραπεύτρια
«Τα είδη μουσικής και η οικογένεια»
«Τα περιστατικά νεανικής βίας και παραβατικότητας, στην κοινωνία µας, φαίνεται να αυξάνονται. Οι βίαιες συµπεριφορές ανηλίκων σε συνοµηλίκους τους µπορεί να περιλαµβάνουν λεκτική, σωµατική, συναισθηµατική ή ακόµη και σεξουαλική βία. Ανήλικοι, οι οποίοι µεγαλώνουν σε βίαια και κακοποιητικά περιβάλλοντα, µε διαταραχές στον έλεγχο των παρορµήσεων, φαίνεται να υιοθετούν βίαιες πρακτικές, είτε εντός των σχολικών µονάδων, είτε µε τη συµµετοχή τους σε παιδικές συµµορίες, εκτός σχολικού πλαισίου. Η παρέα µε εφήβους, µε παραβατικές συµπεριφορές, φαίνεται να ενισχύει την υιοθέτηση µη κοινωνικά αποδεκτών συµπεριφορών. Έρευνες επιβεβαιώνουν την επίδραση που φαίνεται να έχει η παρέα στην υιοθέτηση συµπεριφορών και προτύπων στο άτοµο, ανεξάρτητα από το αξιακό σύστηµα, που πρεσβεύει η οικογένεια (Αρτινοπούλου, 2008). Στην σύγχρονη πραγµατικότητα, οι νέοι εκτίθενται – καθηµερινά – µέσω του διαδικτύου σε σκηνές ωµής βίας και εξοικειώνονται µε βίαιες καταστάσεις και συµπεριφορές. Ακόµα και συγκεκριµένα είδη µουσικής των εφήβων προωθούν τη βία, και τα έµφυλα στερεότυπα. Η αύξηση περιστατικών Ενδοοικογενειακής Βίας, η Κοινωνική Αποξένωση, η Φτώχεια και η Έλλειψη Επικοινωνίας και Ορίων στην Οικογένεια, µε ελλιπείς, συγκρουσιακές ή ακόµα και κακοποιητικές σχέσεις, µεταξύ των µελών της, φαίνεται να ενισχύουν τα φαινόµενα αυτά βίας και παραβατικότητας».
ΣΠΥΡΟΣ ΨΑΡΡΑΣ-Πρόεδρος Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας
«Δεν είναι μόνο εκπαιδευτικό ζήτημα»
«Η βία µεταξύ µαθητών έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις και δεν µπορεί να αντιµετωπίζεται ως µεµονωµένο περιστατικό, αλλά ως µια τάση που αλλοιώνει τον χαρακτήρα του σχολείου. Ο χώρος της Εκπαίδευσης πρέπει να προσφέρει γνώση, ασφάλεια και κοινωνικοποίηση και όχι να µετατρέπεται σε πεδίο φόβου και ανασφάλειας. Δεν είναι µόνο εκπαιδευτικό ζήτηµα, είναι κυρίως κοινωνικό και απαιτεί ουσιαστική παρέµβαση. Χρειάζεται ενίσχυση µε ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, επιµόρφωση εκπαιδευτικών και προγράµµατα αγωγής υγείας για τη διαχείριση συγκρούσεων. Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τροφοδοτούν βίαιες συµπεριφορές και πρέπει να υπάρξουν αυστηρότερα όρια στη χρήση τους από ανηλίκους. Η Πολιτεία οφείλει να στηρίξει έµπρακτα τα σχολεία και η κοινωνία να συµβάλει, ενεργά, ώστε να δηµιουργηθεί ένα δίχτυ προστασίας γύρω από τα παιδιά. Μόνο µε συλλογική βούληση και συντονισµένες δράσεις θα αποκατασταθεί η ασφάλεια και το κύρος του σχολείου»
0 Σχόλια