ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ Π. ΚΟΛΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Μπορεί η συγκατοίκηση να έχει γίνει θεσμός στις ευρωπαϊκές χώρες, με νέους ανθρώπους κυρίως, άγνωστους σχεδόν μεταξύ τους, να αποφασίσουν να μείνουν κάτω από την ίδια στέγη, όμως, στην χώρα μας η συγκατοίκηση δεν φαίνεται να «τραβάει», ούτε έχει μπει στην νοοτροπία του κόσμου.Ακόμα και σε πόλεις όπως η Πάτρα που αποτελεί μια από τις κατεξοχήν φοιτητούπολεις, με δεκάδες νεαρούς σπουδαστές που εισέρχονται σε κάποια από τις σχολές του Πανεπιστημίου Πατρών να αναζητούν κάθε χρόνο ένα διαμέρισμα για να μείνουν, η συγκατοίκηση αποτελεί για αυτούς την τελευταία λύση.
Ο Γιώργος Κοπανιτσάνος του γνωστού μεσιτικού γραφείου «Kopanitsanos Real Estate» μιλώντας για το θέμα στον «Νεολόγο» τονίζει: «Η συγκατοίκηση δεν βρίσκεται καν στη λίστα όσων αναζητούν μια στέγη στην Πάτρα.
Στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη θα έλεγα ότι υπάρχει μια μικρή τέτοια τάση τα τελευταία χρόνια, αλλά και αυτή είναι σε εξέλιξη. Όμως η πλειοψηφία αναζητάει μια στέγη που να του εξασφαλίζει μια άνεση στην διαμονή του.
Για αυτό και η συγκατοίκηση επιλέγεται μόνο σε ελάχιστες εξαιρέσεις και κάτω από ειδικές συνθήκες, όταν δηλαδή με κάποιον τρόπο γνωρίζεις τον άλλον ή έχεις κάποιου είδους σχέση με το περιβάλλον του».
Η διαφορά με το εξωτερικό
Στην Αγγλία και στην Γαλλία, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης βέβαια για να συγκατοικήσεις με έναν άλλον δεν χρειάζεται καν να τον ξέρεις. Όμως όπως εξηγεί ο κ. Κοπανιτσάνος οι συνθήκες, αλλά και ο χαρακτήρας της αγοράς των ακινήτων, είναι εντελώς διαφορετικές.
«Στο εξωτερικό και κυρίως στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης δεν βρίσκει εύκολα κανείς γκαρσονιέρες και δυάρια, δηλαδή τις μορφές των ακινήτων που προτιμάει συνήθως ένα άτομο που ζει μόνο του για να μείνει. Υπάρχουν μεγάλα διαμερίσματα τεσσάρια και πεντάρια ή διαφορετικά μονοκατοικίες ή διώροφα με πολλά δωμάτια. Εκεί κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι πιο εύκολο να αναπτυχθεί η νοοτροπία της συγκατοίκησης και για αυτό μένουν σε πολλές περιπτώσεις περισσότερα από δύο και τρία άτομα μαζί».
Ίσως να ήταν μια λύση
Στην Πάτρα, με την μεγάλη έλλειψη που υπάρχει στα μεγάλα διαμερίσματα τύπου τριάρια, τεσσάρια κτλ δεν θα μπορούσε και από την φύση της τοπικής αγοράς ακινήτων να αναπτυχθεί εύκολα η συγκατοίκηση. Η όλη οικοδομική έξαρση των περασμένων δεκαετιών άλλωστε στην αχαϊκή πρωτεύουσα στηρίχτηκε στην φοιτητική κατοικία, δηλαδή στις γκαρσονιέρες και στα δυάρια.
Ωστόσο, το να μοιράζεσαι ένα σπίτι με έναν φίλο σου ή με έναν γνωστό σου, ίσως να μπορούσε να δώσει μια ανάσα στο πρόβλημα της στεγαστικής κρίσης και της έλλειψης ακινήτων που χαρακτηρίζει τα τελευταία χρόνια την επικράτεια και έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση των ενοικίων.
Θα ήταν μια λύση όμως και στο οικονομικό ζήτημα που δυσκολεύει αρκετούς φοιτητές, αλλά και γενικότερα νεαρό κόσμο που θέλει να φύγει από το πατρικό του και να ζήσει ανεξάρτητος και αυτόνομος.
Ούτε στις μεγαλύτερες ηλικίες
Πέρα πάντως από τους φοιτητές και τη νεολαία η νοοτροπία της συγκατοίκησης δεν έχει αναπτυχθεί ούτε στις μεγαλύτερες ηλικίες και σε άτομα που ζουν μόνα τους. Τουλάχιστον στην Πάτρα.
«Είναι κάτι που νομίζω ότι είναι μακριά από την νοοτροπία του μέσου μισθωτή και που το βλέπουμε σε περιορισμένο βαθμό» τονίζει από την πλευρά της η πρόεδρος της ένωσης ιδιοκτητών Κυριακή Αθανασιάδη.
Για παράδειγμα οι αγγελίες που διαβάζει κανείς στην αναζήτηση συγκατοίκου από συνταξιούχους και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, έχουν να κάνουν κυρίως με την αναζήτηση μιας συντροφιάς και της ανάγκης για συντροφικότητα. Όμως και αυτές σπάνιες έχουν ένα αποτέλεσμα, δηλαδή δύσκολα θα βρει κάποιος ένα άτομο άγνωστο για να ζήσει κάτω από την ίδια στέγη.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Νεολόγος*
0 Σχόλια