Το «αναπτυξιακό όραμα» της κυβέρνησης για την Πάτρα σέρβιρε ο πρωθυπουργός, , ως «λύση» για τα τεράστια προβλήματα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων της περιοχής, εμφανίζοντας το φαρμάκι ως φάρμακο.
Μακριά απ’ τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες, την ακρίβεια, την ανεργία στο τρίτο μεγαλύτερο αστικό κέντρο της χώρας, αλλά και χωρίς να πει το παραμικρό για μια σειρά άλλα προβλήματα που απασχολούν τον εργαζόμενο λαό της πόλης, στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας παρουσίασε ένα «συνεκτικό και κοστολογημένο σχέδιο» για την Πάτρα, την Αχαΐα και τη Δυτική Ελλάδα, «στο οποίο συμπεριλαμβάνονται παραπάνω από 80 έργα, όπως μεγάλα έργα υποδομής με έντονο αναπτυξιακό πρόσημο».
Παρά την προσπάθεια του πρωθυπουργού να δημιουργήσει την εντύπωση ότι τα έργα αυτά έχουν τάχα και «μία μεγάλη κοινωνική διάσταση», όπως είπε στην συνέντευξη Τύπου που έδωσε μετά τη σύσκεψη, στην πραγματικότηητα είναι κομμένα και ραμμένα στις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, αποσκοπώντας στην μετατροπή της Πάτρας σε μια πόλη «που αξίζει να είναι η δυτική πύλη της πατρίδας μας προς την Ευρώπη», δηλαδή διαμετακομιστικό κέντρο για τις μπίζνες της αστικής τάξης. Άλλωστε, όπως ο ίδιος παραδέχθηκε, το σχέδιο αυτό αφορά μια πόλη με «μια δυναμική αστική τάξη» που «ουσιαστικά είχε παραπέσει σε ουραγό αναπτυξιακό τις τελευταίες δεκαετίες» .
Πάνω σε αυτή τη βάση στάθηκε στην εθνική οδό Πατρών – Πύργου, επαναλαμβάνοντας ότι προχωρά πιο γρήγορα απ’ τα χρονοδιαγράμματα, αλλά αποκρύπτοντας ότι ο λαός θα κληθεί να την πληρώσει ακριβά με τα διόδια.
Αναφέρθηκε ακόμη στις νέες επενδύσεις που γίνονται στην Πάτρα, οι οποίες στρώθηκαν στο έδαφος σειράς προνομίων (φορολογικών, επιχορηγούμενων κινήτρων κ.α.), αλλά και πάνω στο ανελέητο χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων.
Το «αναπτυξιακό» αυτό «όραμα» της κυβέρνησης υπηρετούν και οι σχεδιασμοί για το Πανεπιστήμιο ως βάση «για την πραγματοποίηση επενδύσεων στο χώρο της καινοτομίας», σε διασύνδεση με τα διάφορα ερευνητικά κέντρα, δηλαδή για την εκμετάλλευσή, της έρευνας και επιστήμης για τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων και όχι της κοινωνίας.
Χαρακτήρισε δε αδιανόητη τη συζήτηση για την Πάτρα «ως πύλη εισόδου επισκεπτών και προϊόντων, αλλά και πύλη εξόδου προϊόντων προς την Ευρώπη», «χωρίς «ένα σύγχρονο σιδηροδρομικό δίκτυο», παρακάμπτοντας το αίτημα της πλήρους υπογειοποίησής του (απ’ το Ρίο ως το νέο λιμάνι), που απαιτεί ο λαός της πόλης, ώστε να μην αποκοπεί η πρόσβαση στη θάλασσα. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια στάθηκε και στην «αξιοποίηση» της παράκτιας ζώνης της πόλης (παλιό και νέο λιμάνι) για εμπορικούς σκοπούς μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, υψώνοντας ουσιαστικά δεύτερα τείχη για την πρόσβαση του λαού σ’ αυτή.
Απαντώντας για την κατάσταση στο «Καραμανδάνειο» Παιδιατρικό Νοσοκομείο, ο Κυρ. Μητσοτάκης, έταξε «αναβάθμισή» του στο ίδιο κτίριο, δεσμευόμενος ότι «αυτό ενδεχομένως να μπορέσουμε να το εξασφαλίσουμε και με ιδιωτική χορηγία», αντί για κρατική χρηματοδότηση.
0 Σχόλια