Σκεφτείτε πως σήμερα βρήκα κίνηση στους δρόμους και το καταχάρηκα. «Επιτέλους», είπα μέσα μου, κολλημένος στο φανάρι. «Δεν έχουν φύγει όλοι». Ο Αύγουστος στην πόλη μού φαίνεται, σε αντίθεση με πολλούς άλλους γύρω μου που εκστασιάζονται, μίζερος και καταθλιπτικός. Η χειρότερη Αθήνα που μπορώ να σκεφτώ. Αλλά τέλος πάντων, ο Σεπτέμβρης είναι κοντά, διαθέτω υπομονή, οι μέρες και οι νύχτες προπάντων θα περάσουν γρήγορα (ελπίζω). Τουλάχιστον όσοι μένουμε στην πόλη να μην την πληρώνουμε λες και είμαστε στη Μύκονο. Το τελευταίο διάστημα, ακόμα και τα μικρά μπαράκια της πόλης την έχουν δει ΔΝΤ. «Δηλαδή τι», θα σκέφτονται οι ιδιοκτήτες τους, «μόνο η τρόικα και η κυβέρνηση θα τους τα παίρνουν;» Και χρεώνουν έτσι όσο όσο τα ποτά.Εννιά ευρώ ένα ουίσκι στη Σούτσου, μια σταλιά μπαράκι στην πλατεία Μαβίλη. «Είναι δυνατόν;», λέω απορημένος στη γκαρσόνα. Αυτή... φυσικά δεν έφταιγε σε κάτι. «Στο αφεντικό να το πείτε». Τρέχα γύρευε, το αφεντικό (θα) έλειπε εκείνη την ημέρα. Δεν ξαναπήγα.
Και (επιμένω να) αναφέρομαι στα μικρά μπαράκια γιατί από αυτά έχουμε «απαιτήσεις». Πιο καθαρό περιβάλλον, μεγαλύτερη κατανάλωση, ανθρώπινες καταστάσεις. Τους βλέπουμε σαν φίλους, μας βλέπουν σαν πελάτες. Δεν μιλάω για τα μεγάλα κλαμπ «της συμφοράς», που έλεγαν και οι Στέρεο Νόβα. Πήγα στο Αλεξανδρινό στα Εξάρχεια. Εξαιρετικό μαγαζί, με στιλ και αισθητική, αλλά ακριβό. Μόνο στις δόσεις του είναι φτηνό.
Νέα ελληνική πατέντα αυτή. Μερικά μπαράκια βάζουν ποτό με τη μεζούρα σαν να βρίσκεσαι στην Αγγλία, αλλά το χρεώνουν σαν να βρίσκεσαι στην Ελλάδα. Με τριπλάσια τιμή. Και φυσικά έχουν κόψει τα κεράσματα μαχαίρι. Πάει και το Αλεξανδρινό λοιπόν από τον προσωπικό μου νυχτερινό χάρτη.
0 Σχόλια