Η δομή έχει ενημερώσει την Εισαγγελία Ανηλίκων και τον Εφέτη Πατρών, καθώς μια τέτοια κίνηση δεν μπορεί να γίνει χωρίς εισαγγελική παρέμβαση
«Τα παιδιά δεν είναι βαλίτσες, να τα πηγαίνουν από 'δω και από 'κει». Με αυτόν τον τρόπο εκφράζουν την αντίθεσή τους οι εργαζόμενοι της Κιβωτού της Αγάπης στην απόφαση του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας να απομακρύνει 17 ανήλικα παιδιά από τη δομή της Πάτρας και να τα μεταφέρει σε δομές στην Καρδίτσα και στην Κομοτηνή.
Όπως αναφέρει στο thebest.gr η κοινωνική λειτουργός της Κιβωτού της Αγάπης, Δήμητρα Κατσαρού, είχε προηγηθεί συνάντηση στο Υπουργείο, στην οποία συμμετείχαν μέλη του ιδρύματος και εκπρόσωποι της Περιφέρειας με την υπουργό, Δόμνα Μιχαηλίδου. «Ζήτησε να γίνει απομάκρυνση των ανήλικων παιδιών της Κιβωτού και να μείνουν στη δομή μόνο τα ενήλικα. Όλο αυτό προκύπτει λόγω της αποϊδρυματοποίησης που θέλει να κάνει, διαχωρίζοντας τα παιδιά σε ανήλικα και ενήλικα. Βέβαια, τα προηγούμενα χρόνια, με συστάσεις του υπουργείου, τα παιδιά είχαν ήδη χωριστεί και διαβιούν σε διαφορετικούς ορόφους», εξηγεί.
«Από την πλευρά μας, δεν θέλουμε να φύγουν τα παιδιά», τονίζει η κ. Κατσαρού και προσθέτει: «Αυτά τα παιδιά τα έχουμε μεγαλώσει. Πρόκειται για παιδιά που πλησιάζουν το 18ο έτος της ηλικίας τους -15, 16 και 17 χρονών- και θα αναγκαστούν να φύγουν για δομές πολύ μακρινές, που σημαίνει ότι δεν θα ξαναδούν τους οικείους τους. Τα τελευταία χρόνια έχουμε καταφέρει να υπάρχει άμεση επαφή με τους γονείς, όχι σε όλες τις περιπτώσεις, γιατί σε κάποιες δεν υπάρχει οικογενειακό περιβάλλον και δεν έρχονται να τα δουν. Αυτό που έχουμε χτίσει προσπαθούν να το αποδυναμώσουν, στέλνοντας τα παιδιά προς Κομοτηνή και Καρδίτσα, χωρίς μάλιστα να είναι σίγουρο ότι οι δομές αυτές θα δεχθούν τόσα παιδιά».
Η κ. Κατσαρού επισημαίνει ακόμη ότι το ίδρυμα λειτουργεί εδώ και 50 χρόνια και ότι, με βάση τις άδειες που δίνει η Περιφέρεια, ήταν δική της απόφαση να δημιουργηθεί τμήμα ενηλίκων, καθώς σε όσες δομές έγινε προσπάθεια να βρεθούν θέσεις, δεν υπήρχαν διαθέσιμες. «Τώρα να φύγουν 17 παιδιά τα οποία έχουν μεγαλώσει εδώ, σε αυτό το περιβάλλον που είναι η οικογένειά τους -γιατί είμαστε μια οικογένεια- είναι αδιανόητο», λέει χαρακτηριστικά. Όπως αναφέρει, το ίδρυμα έχει ενημερώσει την Εισαγγελία Ανηλίκων και τον Εφέτη Πατρών, καθώς μια τέτοια κίνηση δεν μπορεί να γίνει χωρίς εισαγγελική παρέμβαση. Μετά την ενημέρωση, ο Εφέτης ζήτησε από το Υπουργείο τις σχετικές συστάσεις γραπτώς, ωστόσο, δύο εβδομάδες μετά, ακόμα αναμένεται απάντηση. Παράλληλα, έχουν κινητοποιηθεί και οι γονείς, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αναστρέψουν την απόφαση.
«Καλή η αποϊδρυματοποίηση αλλά…»
Η κοινωνική λειτουργός εξηγεί επίσης ότι τα ιδρύματα στα οποία σχεδιάζεται η μεταφορά δέχονται παιδιά μέχρι την ηλικία των 18 ετών, γεγονός που σημαίνει ότι κάποια από τα παιδιά της Κιβωτού θα πρέπει να παραμείνουν εκεί για ένα με δύο χρόνια και άλλα για έξι μήνες, πριν μεταφερθούν εκ νέου, αυτή τη φορά σε δομές ενηλίκων. «Μιλάμε για παιδιά με αυτισμό, των οποίων η προσαρμογή σε ένα ίδρυμα μπορεί να χρειαστεί από έξι έως οκτώ μήνες. Γιατί να επιβαρυνθούν με αυτή την ταλαιπωρία; Πολύ ωραία η αποϊδρυματοποίηση για κάθε δομή, αλλά πρέπει να γίνεται με γνώμονα τι περιστατικά φιλοξενεί το κάθε ίδρυμα. Εμείς φιλοξενούμε παιδιά με βαρύ αυτισμό, με βαριά νοητική στέρηση, με τετραπληγίες και παραπληγίες, παιδιά που τρέφονται με γαστροστομίες», καταλήγει.
«Πίσω από κάθε υπογραφή υπάρχει ένα παιδί»
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Σπύρος Ψαρράς, Διευθυντής του ΕΕΕΕΚ Αχαΐας, ο οποίος δηλώνει στο thebest.gr: «Πίσω από κάθε υπογραφή υπάρχει ένα παιδί. Και πίσω από κάθε παιδί μια ιστορία που δεν επιτρέπεται να αντιμετωπίζεται ως υπηρεσιακό ζήτημα. Χρόνια τώρα βλέπω παιδιά που δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν να βρίσκουν τρόπο έκφρασης, παιδιά που φοβούνταν κάθε αλλαγή να μαθαίνουν να εμπιστεύονται, οικογένειες να ξαναβρίσκουν ελπίδα. Αυτό δεν χτίζεται με αποφάσεις. Χτίζεται με χρόνια ζωής δίπλα τους. Η μεταφορά των παιδιών της Κιβωτού της Αγάπης από την Πάτρα στην Κομοτηνή σημαίνει ότι θα αποχωριστούν το σχολείο τους, τους ανθρώπους που ξέρουν τις φοβίες και τις μικρές τους νίκες, τη σταθερότητα που τα κρατά όρθια. Σημαίνει οικογένειες που θα διανύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για μια αγκαλιά. Το μόνο ερώτημα που έχει σημασία δεν αφορά τη διοίκηση ή τους αριθμούς. Αφορά τα παιδιά: θα είναι καλύτερα; Ζητώ να ακουστεί η φωνή όσων στέκονται καθημερινά δίπλα τους».
0 Σχόλια