Αν υπάρχει ένας τομέας που χρειάζεται σταθερότητα, σοβαρότητα και στρατηγικό σχεδιασμό, αυτός είναι η αγροτική παραγωγή.Ο αγροτικός κόσμος παλεύει με τη φύση, το κλίμα, το κόστος παραγωγής και δυστυχώς με το ίδιο του το κράτος. Ενα κρατος όπου δεν δείχνει ότι είναι σύμμαχος,αλλά αντίθετα δημιουργεί ανασφάλεια στον κλάδο και μετά από μια σειρά αποφάσεων και γεγονότων τον τελευταίο καιρό.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει αποτύχει στο να σταθεροποιήσει τη θεσμική λειτουργία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Μιλάμε για ένα υπουργείο που έχει αλλάξει έξι υπουργούς μέσα σε πέντε χρόνια. Έξι. Ούτε κανένας μαραθώνιος θητείας, ούτε κάποιοι θεσμικοί σχεδιασμοί που συνεχίστηκαν. Απλά, διαδοχικά πρόσωπα που μπήκαν, είπαν δύο λόγια, έταξαν μερικά κι έφυγαν. Οι πολιτικές δεν προλαβαίνουν να εφαρμοστούν, οι διοικήσεις δεν στεριώνουν, οι αποφάσεις ακυρώνονται από τον επόμενο που έρχεται με νέο “όραμα” και στο τέλος, δεν μένει τίποτα.
Έξι υπουργοί σε πέντε χρόνια
- Μάκης Βορίδης (09/07/2019 – 05/01/2021)
- Σπήλιος Λιβανός (05/01/2021 – 08/02/2022)
- Γιώργος Γεωργαντάς (08/02/2022 – 26/05/2023)
- Γιώργος Τσακίρης (26/05/2023 – 27/06/2023
- Λευτέρης Αυγενάκης (27/06/2023 – 14/06/2024)
- Κώστας Τσιάρας (14/06/2024 – σήμερα)
Την ίδια πορεία αποσταθεροποίησης ακολουθεί και ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ο οργανισμός που είναι υπεύθυνος για τις πληρωμές των επιδοτήσεων. Τέσσερις πρόεδροι μέσα σε μια κυβερνητική θητεία. Τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι, τέσσερις πολιτικές, τέσσερα συστήματα που τελικά δεν λειτούργησαν. τέσσερις διαφορετικοί πρόεδροι σε ισάριθμα χρόνια. Και το αποτέλεσμα; μικρομεσαίοι αγρότες βλέπουν τις ενισχύσεις τους να μειώνονται, ενώ οι μεγάλες εκμεταλλεύσεις παραμένουν στο απυρόβλητο. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν μπορεί να εξηγήσει πειστικά γιατί χιλιάδες παραγωγοί βρέθηκαν εκτός πληρωμών. Και το υπουργείο, αντί να αναλάβει τις ευθύνες του, κάνει… ανασχηματισμό, άνθρωποι να περιμένουν τα λεφτά για να πληρώσουν το πετρέλαιο, το ρεύμα και τα λιπάσματα και να τους λένε από το υπουργείο ότι “κάτι δεν πήγε καλά στο σύστημα”.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι προϊόν πολιτικής αδιαφορίας. Δεν φταίει η τεχνολογία, δεν φταίει το προσωπικό, φταίει η ηγεσία. Φταίει ότι το αγροτικό ζήτημα αντιμετωπίζεται σαν παραμάγαζο εξυπηρετήσεων, σαν πεδίο για διορισμούς «ημετέρων» και σαν χώρος πολιτικής συναλλαγής. Ένα υπουργείο που άλλαξε τόσες φορές χέρια, χωρίς να σταθεροποιήσει πολιτική γραμμή, είναι αδύνατον να ανταποκριθεί στις ανάγκες της υπαίθρου. Αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι ορισμός της ανευθυνότητας.
Και τι κάνει η κυβέρνηση; Αντί να απολογηθεί, επιχειρεί να μεταθέσει την ευθύνη σε τεχνικά προβλήματα, σε ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και σε δήθεν “μεταρρυθμίσεις”. Μα πώς μπορείς να μιλάς για μεταρρύθμιση όταν δεν έχεις πιάσει καν τα βασικά; Η νέα ΚΑΠ εφαρμόζεται με τρύπες, χωρίς διαβούλευση με τους αγροτικούς φορείς, χωρίς σαφές πλαίσιο στόχων και χωρίς ουσιαστική στήριξη στη μικρομεσαία αγροτιά. Το αποτέλεσμα; Οι επιδοτήσεις που παραδοσιακά στήριζαν την ύπαιθρο αποψιλώνονται, ενώ οι αγρότες βλέπουν το εισόδημά τους να συρρικνώνεται μέρα με τη μέρα.
Η κυβέρνηση, αντί να σχεδιάσει πολιτική που θα δώσει ανάσα στους παραγωγούς, συνεχίζει να αναλώνεται σε επικοινωνιακές “εκστρατείες”. Και το χειρότερο είναι πως ο αγροτικός τομέας δεν έχει μόνο ανάγκη από ενίσχυση ,έχει ανάγκη από θεσμική κατοχύρωση, από διοικητική σοβαρότητα, από αληθινό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Δεν είναι δυνατόν η ύπαιθρος να περιμένει κάθε φορά την εκάστοτε πολιτική συγκυρία για να πάρει μια απόφαση ή μια πληρωμή. Δεν μπορεί ο παραγωγός να είναι όμηρος της ασυνέπειας.
Η αγροτική πολιτική δεν είναι πεδίο πειραματισμών. Είναι εθνική υπόθεση. Είναι ζήτημα επιβίωσης. Χρειάζεται ένα σχέδιο με ρίζες στην πραγματικότητα και ταυτόχρονα όραμα για την επόμενη δεκαετία. Χρειάζεται ένα Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης με ενιαία διοίκηση, με σταθερότητα, με τεχνική επάρκεια και διαφάνεια στη λειτουργία του. Έναν ΟΠΕΚΕΠΕ που να λειτουργεί με όρους εμπιστοσύνης και όχι με σκιές και λάθη που εξοντώνουν τους αγρότες.
Η λύση περνάει μέσα από την αποκομματικοποίηση της διοίκησης. Από τη δημιουργία μόνιμων μηχανισμών εποπτείας των ενισχύσεων. Από την επένδυση σε αγροτική εκπαίδευση, καινοτομία και τεχνική υποστήριξη των παραγωγών. Από την καταγραφή και πάταξη των ελληνοποιήσεων. Από τη θεσμική αναβάθμιση του ΕΛΓΑ και την ενίσχυση της βιωσιμότητας των μικρών και μεσαίων εκμεταλλεύσεων.
Όσο η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει να αντιμετωπίζει την αγροτική πολιτική σαν φέουδο και τους αγρότες σαν αριθμούς σε πίνακες, το πρόβλημα θα βαθαίνει. Και οι ευθύνες είναι βαρύτατες. Η πατρίδα μας δεν έχει περιθώρια να συνεχίσει να υπονομεύει την ίδια της τη ρίζα. Η Ελλάδα χωρίς ύπαιθρο, είναι Ελλάδα χωρίς αύριο. Και γι’ αυτό, η πολιτική αλλαγή δεν είναι απλώς αναγκαία,αλλά επιβεβλημένη!
0 Σχόλια